Onze trein vertrok 6 minuten later dan schema maar arriveerde exact om 16:31 in Berlijn vlak voor de 'GedachtnisKirche'. Dat gelul van heel dat bekrompen land waarin wij wonen over de problemen bij de NS komt dan ook weer eens mijn strot uit. Probeer zelf maar eens vervoer te regelen tot op de seconde nauwkeurig ca. 16 weken van te voren, waarna het nog lukt ook. Wat wil je nou liever ; 6 minuten start-vertraging op een 6,25 uur durende treinrit of iedere ochtend 1 uur en een kwartier in de file staan tegen fl. 7,50 per keer.Toegeven, wij reizen niet om 7 uur 's morgens in een overvolle trein, maarer zijn tegenwoordig voor de rest van Nederland mogelijkheden zat om de arbeidtijd te verschuiven.... In de trein kreeg ik gelukkig van Therese nog een verjaardagscadeautje; een boek van inspecteur 'Jack Frost' van de TV serie 'a touch of Frost'. Dat boek wist mij moeiteloos bijna de gehele rit los te scheuren van het voorbij vliegende uitzicht....
De cinische Jack Frost maakte mij zelfs herhaaldelijk tot huilens toe aan het lachen. Mijn voorstellingsvermogen is te groot..... 'Frost' is het type dat eerst vraagt hoe oud een geraamte moet zijn om aan een misdaad-onderzoek te ontsnappen en als dan blijkt dat dat 70 jaar is, dan weet hij zeker dat het een geraamte betreft van een man welke een val uit een Zeppelin niet overleeft heeft 80 jaar geleden. Wanneer de Patholoog Anatoom dan ook nog komt 'stuurt' hij deze richting Stenen Tijdperk door te zeggen dat het waarschijnlijk een man betreft welke werd vertrapt door een Dinosaurus. Nou sorry hoor, maar dan kom ik helemaal niet meer bij, tot grote irritatie van die Duitse dienstplichtige die bij ons in de coupe probeerde te slapen....
Eenmaal aangekomen in Berlijn ging ik languit op mijn bek midden op het trottoir nadat we onze 'drie-dagen-openbaar-vervoer-pas' hadden gekocht. Gestruikeld over een of ander touwtje van minstens 5 mm hoog..... Gaan we een keer zonder motor op vakantie lig ik alsnog op m'n smoel !? Gelukkig zorgde de 'bagage' voor een redelijk zachte landing en zo te zien werkt alles nog.
Een kamer hebben we bij 'Gritta Schulz' in voormalig Oost Berlijn, district Prenzlauer Berg. Zij is degene naar wie wij doorlinken op onze website maar we hadden elkaar nog nooit gezien. Het enige contact dat wij al anderhalf jaar onderhouden gaat via email. Gritta blijkt erg aardig en behulpzaam. Meteen wordt onze kamer aangewezen en ik moet zeggen dat dat fantastisch voor elkaar is. Het is toch altijd een beetje een gok als je zonder referentie ergens geboekt hebt. Nu is het zo dat wij Gritta wel vertrouwde maar ondanks dat waren we aangenaam verrast. Bovendien mochten we logeren voor de helft van het geld, hetgeen we direct doch beleefd hebben afgeslagen. Iedereen moet wat verdienen en zij stuurt ons al genoeg 'logies en ontbijt' aanvragen door per jaar. Gegeten hebben we op aanraden van Gritta in 'de Titanic', 2 straten verderop. Fantastisch ! Zoute haring met appel in Tjatjikki saus met zeer veel knoflook had Therese. Ik had gebraden kipfilet in Safraansaus met ananas en rijst. En natuurlijk Irish coffee toe, je bent in Berlijn of je bent het niet....
Therese stinkt drie meter uit haar straatje, ik ruik het hiervandaan.
Het raam open echter wil ik (nog) niet want er hangt een licht vieze lucht
van houtkachel(s) buiten. Dat is nog erger dan die anti-vampier dampen
in deze kamer....
Omdat we in donker aankwamen in Berlijn hebben we nog vrijwel niets
gezien, behalve ik dan de tegels van zeer dichtbij. Morgen gaan we naar
het 'Alexanderplatz' met de TV toren waar we in willen gaan, het 'stadsmitte'
van Oost Berlijn en het Potsdammerplein, daarna zien we wel weer.
Nu word ik onwel....toch maar een raampje open.......
Het meest verbazende is dat ik mij buitengewoon op mijn gemak voel hier. Deze stad heeft dan ook eigenlijk vreselijk veel gemeen met Amsterdam. Beide zijn ontstaan tussen 1200 en 1250, beide zijn eigenlijk gevestigd op een soort moeras (dus alles staat op palen en is onderheid), beide zijn compleet 'opgebroken', beide hebben uitstekend openbaar vervoer en beide zijn de nationale 'party-city'. Het ademt de sfeer van Amsterdam, maar gecombineerd met de afmetingen en de sfeer van Parijs. Onwijs, wat is deze stad groot ! Ook heeft Berlijn nog steeds iets van Rotterdam, maar dan 5 jaar later....
Inmiddels zijn we er ook achter waar de naam van deze 'metropool' vandaan
komt ; Berlijn komt van 'Barlein' hetgeen 'kleine beer' betekend. Het is
de meest
on-Duitse stad van het land met een beer in het wapenschild.Er is niet
een duidelijk centrum aan te wijzen. De hele dag gaan we als het
ware van centrumpje naar centrumpje. We vliegen van West naar Oost
en vice versa, heen en weer en op en neer.
Alle openbaar vervoer is vrijwel compleet nieuw en erg frequent. Ze
hebben alles hier, zelfs trams en dubbeldekkers. Iedere twee minuten kun
je op een nieuwe bus springen, in de tram, de S-bahn, de U-bahn of Eisen
Bahnn en je vliegt in luttlele seconden naar een nieuw 'centrum' van de
stad. Gritta zegt dat Berlijn is ontstaan uit 68 deelgemeenten. Ik geloof
het direct. Daarom zijn er natuurlijk zoveel 'pleister plaatsen'. Jammer
genoeg staat de 'Brandenburger Tor' geheel in de steigers en is daardoor
bijna volledig aan het zicht onttrokken maar de rest hebben we inmiddels
gevonden.
Vanaf het Alexanderplein zijn we met dubbeldekker-buslijn 100 de hele
stad doorgereden naar de 'GedachtnisKirche' alwaar in de buurt een heel
erg bekend en zeer luxe warenhuis Ka De We (a la Harods of Lafayette) moet
zijn gevestigd. Nou dat hebben we gevonden. En jezus wat was het warm daarbinnen.
Ook zijn we erachter dat er nog steeds enorme prijsverschillen zijn tussen
Oost- en West. Zo kost hetzelfde leuke waxine kandelaartje in Oost 60 en
in West 110 Duitse Marken bij de kerststalletjes langs het trottoir....
Onderweg hebben we de hele rij bezienswaardigheden gepaseerd, 'Unter
den Linden', 'Reichstag gebouw', 'Brandenurger Tor', Kurferstendam en noem
maar op.
Op de terugweg eerst naar 'PotsdammerPlatz. Onvoorstelbaar wat hier
allemaal wordt gebouwd. Daimler-Benz en Sony hebben de spits afgebeten
met hun prestige gebouwen (Sony naar voorbeeld van de Fuji berg) maar de
voorheen gehele troosteloze vlakte word helemaal volgebouwd.... Er is geen
windrichting waarin geen torenkranen staan opgesteld. De woonkazernes van
het voormalig Oostelijk Berlijn zijn ook nog steeds duidelijk aanwezig
maar worden stuk voor stuk grondig gerenoveerd. Erg 'grundlich' allemaal,
goeie zaak. Vanaf het Potsdammerplein zijn we uiteindelijk naar 'Checkpoint
Charlie' gelopen. Ook hebben we het 'Checkpoint Carlie Museum' bezocht,
erg indrukwekkend maar nog niet helemaal af. Vanochtend heeft Therese
ook al haar eerste 'Gluhwein' gescoord. Ik houd daar niet zo van....mij
te zuur. De mok mochten we houden, net zoals een paar jaar terug in Wenen.
Ondanks onze openbaar vervoer kaart hebben we wel vreselijk veel gelopen
vandaag en om 5 uur vielen we dan ook uitgeput in een Oost Berlijnse 'Kneipe'
binnen. Daar hebben we (bier)bijgetankt tot een uur of 7 waarna we nog
even zijn gaan eten. Mijn voeten branden erg dus het zal morgen wel minder
loopwerk worden. Dat gaat allemaal goed natuurlijk want vanaf vandaag weten
we de weg.
Er is een monument van gemaakt in de 'Bernauerstraat'. Even verderop staan nog een hele partij elementen bij elkaar in een soort park,als was het een kerkhof of grafmonument.In plaats van 'thuis' zijn we vanochtend uitgenodigd om 'uit' te gaan ontbijten. Ontbijten kun je hier in Berlijn overal. Het is vrijwel onmogelijk vijf minuten te wandelen zonder ten minste 2 'ontbijt-etablissementjes' te zijn gepasserd. De truc is alleen de beste te vinden. Gritta is hier geboren dus daar varen we rustig blind op.Ontbijten is hier tot een kunst verheven en een fantastisch buffet staat reeds te wachten op de eerste klanten. Lekkere broodjes (niet van die zure), gekookte eieren, roerei met worstjes en bacon, tig soorten kaas, salades en van alles en nog wat maken dat ik natuurlijk weer veel te veel naar binnen schrok. Nou ja, we lopen het er wel weer van af.......
Gritta vertelt van de dag dat de Muur viel. Zij kon het niet geloven. Van vrienden op straat hoorde zij dat er een stuk muur was neergehaald 2 straten verderop. 'Nee, dat is niet zo...echt waar ?' Snel is zij naar huis gehold en heeft haar ouders gebeld die voor de Oost-Duitse regering in Parijs zaten. 'Pap, de muur gaat open' vertelde ze. 'Dat kan niet' dacht haar vader 'Dat heb ik vaker gehoord, maar het bleek nooit te kloppen' Toen zij ging kijken bleek het toch echt zo te zijn en er klauterden juist wat bekenden van haar door het gat in de muur op de brug. 'Kan ik ook zomaar naar West Berlijn ?' had ze aan de bewaker gevraagd. 'Volgens mij wel' dacht de man. Niemand wist iets zeker. Gritta was heel erg bang omdat zij geen Visum had. Nergens mocht je heen zonder Visum. Als zij daarop betrapt zou worden zou haar familie hun arbeitsplaats verliezen. Haar vader zou geen werk meer hebben en de problemen zouden niet te overzien zijn geweest. Na 3 uur ! op de bewaker inpraten had ze zoveel moed verzameld een poging te wagen terwijl aan de andere kant van de muur al vele Oost Berlijners aan het feesten waren, echter niet te ver van het kleine gat in de Muur.....Zij deed dit alleen omdat de bewaker haar had overtuigd dat hij haar persoonlijk weer door de muur terug zou laten. Enkele seconden later stond ze een paar minuten in een roes in West Berlijn. Toen ze thuis was kon ze het nog steeds niet geloven. De volgende dag was alles officieel.Voor Gritta brak een zeer moeilijke periode aan zou snel blijken. Zij had geleerd voor kleermaakster en had zich net in haar beroep gevoegd bij een of ander Staatsbedrijf. Haar leven was voor de komende vijfentwintig jaar veilig en bekend.
De Muur viel in Oktober 1989 en reeds in Mei van het jaar 1990 werd de fabriek gesloten wegens faillisement. Niemand in de Westerse wereld zat te wachten op een kleermaakster en haar 'levens-opleiding' was in een klap waardeloos.Van de West Duitse regering kreeg iedere "OostDuitser" 100 Mark 'welkomstgeld'.Veel van de OostDuiters waren in eerste instantie toch te trots om dit geld ook werkelijk op te halen maar ook Gritta heeft uiteindelijk dit toch gedaan. Het leven werd dan ook zeer snel zeer duur... De OostDuitse Marken werden langzaam omgeruild tegen de WestDuitse Marken (1 WDM was 2 ODM) hetgeen weinig problemen gaf maar werk was er niet. Niemand was gewend of geleerd te overleven in een prestatie gerichte maatschappij dus werd het eerst erger voordat het beter zou worden.Na omscholings cursussen heeft ze computerlessen genomen en is een B&B begonnen.Nu heeft ze (bijna) een vaste baan bij een Software bedrijf en gaat ze binnenkort verhuizen naar een iets groter appartement, 2 blokken verderop.Ze kan er nog steeds niet erg aan wennen dat het leven van alledag zich ten opzichte van voor 'Die Wende' nogal heeft "verhard en verkoeld". 'Ja het is zo moeilijk uit te leggen aan iemand die in een Westers land is opgegroeid, maar voorheen werd er altijd voor je gezorgd in ons land en dat gaf toch een soort veilig gevoel'. 'Nu is dat volledig weg en is het meer 'ieder voor zich', ook als je eens wat zwakker bent'.Wij mochten niet betalen voor het ontbijt. ' Nee, want ik heb jullie uitgenodigd' zei ze. Nou, da's dan en lekker en meegenomen....
Na het afscheid zijn we dus eerst maar eens een stukje Muur gaan zoeken. De Muur is eigenlijk lager dan ik me had voorgesteld, met 2,5 á 3 meter houdt het wel op. Zorgvuldig is alle grafitty eraf gehaald wat het een wat onnatuurlijke aanblik geeft maar goed ; origineel is origineel...De bedoeling is dat we vandaag naar de 'Reichstag' gaan. Als ik het goed heb heeft onze eigen Marinus v/d Lubbe dat een jaar of 70 geleden nog eens in de fik gestoken. Nou die kans krijg je niet meer. Alsof je aan boord van eenvliegtuig stapt wordt je gescand en betast. Al je wapens en metalen voorwerpen moet je afgeven in het bakje bij een juffrouw die het driftig onderzoekt. Zelf moet je door de metaaldetector.Bovenop die 'Reichstag' is een glazen koepel waarvanaf je een prachtig uitzicht hebt over Berlijn. De koepel zelf is trouwens ook een fantastisch ding. Erg modern en heel mooi ontworpen. De toegang is voor niets dus er kan wel een kopje koffie af in het restaurant op dat dak. In het kader van de inmiddelstraditionele "telefoongesprekken vanaf bekende plekken" heb ik Rene gebeld maar die was in gesprek dus werd het een berichtje op het antwoord apparaat. Later belde 'ie nog terug....te laat....
Vanaf de 'Reichstag' heb je ook een mooi uitzicht op het 'Mount Fuji' dak vanhet nieuwe Sony-centre aan het Potzdammerplatz. Wat een prachtige gebouwenzetten ze daar toch neer ! Dwars door het park er toch nog eens heen gelopen.... 's Avonds is 'Mount Fuji' helemaal blauw verlicht, erg mooi. Station PotzdammerPlatz is in aanbouw en dat wat we ervan gezien hebben beloofd weer heel wat. Ook hetDaimler-Crysler en Mercedes-Benz gebouw is erbovenop gezet alsmede het 'Arkaden'winkelcentrum..... je kijkt je ogen uit.....en groot.....en ruim allemaal...onwijs...Oranienstrasse stond ook nog op de lijst. Daar hebben we dan ook gegeten 'savonds. Als laatste actie hadden we het kopen van een 'kerstbal met verlichting' geplandop zo'n Kerstmarkt. Dat had nog heel wat voeten in aarde.... Tjonge jonge wateen geschuivel langs al die stalletjes. Voetje voor voetje tussen al die mensen wat een ergenis.... Drie ballen zijn het geworden en een zilvergrijze 'piek'. Al het geld op, op 24 Mark na....De terugtocht naar onze B&B voerde weer langs de TV toren. Deze zijn weinmiddels ' de Tele-Tubbie ' gaan noemen. 'Even kijken wat het kost '....10 Mark p.p.? 'Dan gaan we nu ! dat redden we net.....' Na 40 seconden stopte de lift op 203,78 meter hoogte, de uitzicht koepel. De hele TeleTubbie is in totaal 368 meter hoog. Onwijs wat een uitzicht ! en wat een joekel van een stad ! al die lichtjes..... In het kader van "telefoongesprekken vanaf bekende plekken" heb ik Rene maarweer gebeld. Nu lukte het wel.......midden in een voedselcrematie zat ie......
Met nog maar 4 Mark op zak zal het vanavond niet meer lukken de bloemetjes eens flink buiten te zetten. Dat bewaren we dan maar voor morgen, dan kunnen we weer geld halen op het station om de hoek. Het is trouwens al laat zat en ik moet de dagelijkse emails nog doen.......Ruud Goos, http://www.thegooses.com Berlijn dag 4, Zonder geld kom je niet zo ver. In Nederland is, geloof ik, ergens een project aan de gang waarbij mensen willen bewijzen dat zij wel zonder geld kunnen... De molenaar maakt dan meel waarvan je een aantal kilo's krijgt als je een karweitje voor hem doet of bijvoorbeeld zijn fiets repareerd. De bakker bijvoorbeeldkrijgt meel van de molenaar die dan op zijn beurt weer brood krijgt van debakker.Ook de boer krijgt brood van de bakker in ruil voor wat van zijn eieren, boteren melk etc. De boekhouder krijgt brood en eieren van de boer en de bakker in ruil voor de boekhouding. Ook de molenaar heeft ook een boekhouding, maar geenruilwaar waar de boekhouder iets aan heeft. Daar hebben ze wat op gevonden; 'de bikkel' of zo... Die krijg je als er arbeid of een dienst verleent is maar er even niets te ruilen valt. Dat is erg mooi want zodoende kan iedereen in de gemeenschap meedoen.....
Nu kan ik mij vergissen maar volgens mij noemen wij 'de bikkel'......eengulden.....In Berlijn kom je in ieder geval niet erg ver met 4 Mark, 2 biertjes hooguit.... Wij treffen het want de bank is om de hoek. Het is zo gepiept want wij zijn de enige in de bank, zeker maandagochtend....Even hebben we nog getwijfeld of we het maar zouden uitzingen met die 4 Mark maar we wilden nog zoveel dat dat absoluut niet ging.Na een stevig 'Bauern fruhstuck' zijn we dan ook direct de tram ingesprongen om naar in het Westelijk deel uit te komen. Ik wilde perse naar een atractie genaamd 'The story of Berlin'. Het maakte deel uit van de kortingvouchers die wij bij onze openbaarvervoerkaart kregen. De 'story of Berlin' zegt het eigenlijk al. Het is een soort nieuwerwetse museum-tentoonstelling-show over de geschiedenis van Berlijn. Erg interessant maar ook wat langdradig. Ook veel over de Tweede Wereldoorlog natuurlijk. Het uitzicht vanaf het Panorama dak maakte het geheel weer af. Het pand was gevestigd aan de Kurfurstendam welke de Berlijners zelf gewoon Ku'dam noemen. Voor ons was dat aan de andere kant van de stad. Dus hup weer in de 'U-bahn' en terug om nog wat laatste Kerst inkopen te doen. Als je in de trein of tram/metro zit zie je pas echt van dichtbij hoe enorm er gebouwd word. Er is geen plekje zonder torenkranen te vinden. En allemaal van die onwijze degelijke en dure oplossingen, geen half werk of gemakzucht, alleen maar topklasse.
Terug op het AleanderPlatz wilden we nog wat bijzondere kandelaars kopen. Sinds enige tijd proberen we vuurtorentje mee te nemen van onze vakantie bestemmingen en ook nu hadden we er een paar heel erg leuke gezien. 's Avonds is dat zo 'gezellig' als het vuurtorentje schijnt....vooral met Kerst zo leuk etc...... Nou moet ik zeggen dat het inderdaad geinig is, we hebben er zelfs een die zelfaan en uit gaat.....
Kortom weer ons geld op, op wat rinkel na.... echter is het nu niet erg want we moeten alleen nog onze bagage ophalen bij Gritta en naar het treinstation 'Zoologischer Garten' om onze trein terug naar Amsterdam te halen.Afscheid van Gritta hebben we vanochtend al genomen dus alleen de sleutel binnenleggen en met onze bagage vertrekken was in een paar seconden gebeurd.Op het station 'Zoologischer Garten' hebben we nog een broodje met echte Berliner Wurst genomen, kort daarna vertrekt de trein op EXACT de juiste tijd en kwam zelfs 1 minuut te vroeg in Amsterdam aan......Schande....
We zijn weer terug, jammer.......